سوار برموج احساسات به مقصد نا کجا آباد
در ۵ سال اخیر تمامی بازیهای راه ساری بجز یک مورد(مسافرت بودم)را حضور داشتم وهیچ وقت جو ی بوجود نیومد که دودستگی تماشاگران ساروی را حس کنم وهمه وهمه برای موفقیت تیم محبوب شهر عشق عقابهای قلعه را تشویق میکردند اما متاسفانه در آخرین بازی راه وتا اواخر نیمه اول بازی با ماهان چند صدایی واختلاف بین تماشاگرها کاملن دیده وشنیده میشد.آیا تاوان حضور صنعت در لیگ یک را تیم راه ساری باید بدهد؟ آیا توقع داشتن اندکی بصیرت وبینش ازاون عده طرفدارها که ساز مخالفت کوک میکردند انتظاربجایی هست یا بیجایی هست؟اینکه لیدر تیم ما به نساجی هم کمک میکند چه ربطی به بازی راه ساری وماهان اصفهان دارد تا ماهانیهااز این دیدگاه غلط سود ببرند اصلن گیریم کار لیدرما اشتباه ونباید اینکارو بکنه چرا موقعیت زمانی وشرایطو درک نمیکنیم؟اینجانه درست بود ونه جاش نبودبه دیگر تیم استانمون نساجی فحاشی بشه.....جمعه سایه سنگینی هوو را بالای سر راه ساری حس کردم چرا یک هفته بعد دربی شمال ترکشهای تاوان اون بازی وشکست صنعت باید گریبان تیم دوست داشتنی راهو بگیره وماهان نهایت استفاده را ببره؟درسته جو اواخر نیمه اول به بعد بهتر شد اما نشونه های خطرناک دیده شد زخم واشد وخودشو نشون داد چهره واقعی بعضیها که دم از عشق به تیم راه میزدند نمایان شد اگه چشم ببندم وحرفی نزنم به تیم شهرم خیانت کردم.این اولین شکست راه در ساری نبود واخرینش هم نیست وهزارویک مشکل حاشیه ای وفنی در تیم وجود داشته وخواهد داشت اما حداقل حداقلش به این می بالیدیم طرفدارهای یکدستی داریم که تا ثانیه اخر تیمو تشویق میکنیم واسیر حاشیه نمی شیم...باید تدبیری اندیشیده شودوگرنه ممکن است با دست خودمان تیشه به ریشه یکی از قدیمی ترین تیمهای لیگ برتری فوتسال کشور وتنها تیم لیگ برتری ساری بزنیم.خبرهای ناامیدکننده از زبان مدیر عامل که سال دیگه راه ساری نداریم از زبان کاپیتان که اخرین فصل حضورمه کم نداشتیم این معضل هم اضافه شده....ای کاش تماشاگرا درعمل ثابت کنند لیاقت داشتن دوتیم رادارند واگه غیر اینه ترجیح میدهم راه ساری همیشه پابرجا باشه.شهرداری ساری غنچه ساری مازیران ساری نوژن ساری...اومدند ورفتند چه تضمینی داره ۳ سال دیگه صنعت ساری باشه یا نباشه؟از ته دل دوست دارم صنعت هم یک تیم ریشه دار بشه مثل راه وبرای همیشه تو ساری باشه وموفقیت بیشتر این تیمو ببینم اما نه به قیمت از دست دادن وضربه خوردن عشق اولم...اگه قرار باشه صنعت باشه وتوجه مسئولا ن به راه کمتر وکمتر بشه اگه قرار باشه صنعت باشه وتخم نفاق ودودستگی بین تماشاگرها پاشیده بشه ما از طلا گشتن پشیمان گشته ایم لطفن مسمان کنید.اما این دیدگاه هم درست نیست ایراد از حضور صنعت ساری نیست ایراد ومشکل اینجاست که بصیرت وبینش نزد عده ای رنگ باخته و انها که دلشون باراه نیست مصلحت تیمو را فدای مسئله کوچیکی که چرا فریدون برای قائمشهریا بوق میزنه کرده اند در واقع در این امتحان اسون عاشقی مردود شدند وچهره واقعیشونو نشون دادند اگه عشقت موفقیت راهه تمرکزتو بذار فقط وفقط روی تشویق وکمک کردن واگه یار نیستی حداقلش بار نباش.در بازی با ماهان تا دقایق اخر پایاپای پیش می رفتیم وبا همین بضاعت کممون اگه شانس داشتیم جلو هم می افتادیم اما اسیر حرفه ای گری بازیکنهای با تجربه ما هان شدیم...این بار دیگه پرده ها دریده شد وحرمتها از بین رفت وتماشاگرهای ناراحت از دوباخت تیمهای ساروی بفاصله ۵ ساعت در یکروز از شرمندگی مسئولای بالای استان از استاندار گرفته تا مدیرکل تربیت بدنی دراومدند سوالم اینه اگه تو اون دقایق ورق برمیگشتو ما گل برتری را میزدیم مسئولا دلسوز وبا غیرت بودند اما حالا شدند بی غیرت وباید حیا کنند ورها کنند؟نه حتی اگه میبردیم همه مشکلات سر جاش بود من هم توقع دارم استاندارمون یک نیم نگاهی میکرد به این تیمو یک بازی میومد استادیوم تا باعث دلگرمی بشه اما این نحوه اعتراض هیچ وقت فایده نداشته وجز اینکه جو دلسردی ایجاد کنه دردیو دوا نمیکنه من هم توقع دارم مدیر کل بیشتر به تنها تیم برتری قلب استان نگاه کنه ومهربونتر از گذشته وبیشتر ازهمیشه با راه باشه الان که بحران داریم توقعمون از خودیها بیشتره اما با فحاشی وحیاکن رهاکن نه تنها گره ای باز نمیشه گره ها بیشتر پیچیده میشه.بازی با ماهان یک تلنگر بود برای همه ما ازتماشاگرا گرفته تا مسئولا که چشمشون رو بازتر کنند .خطر در کمین است این حرفها وکدورتهای بی پایه را در نطفه خفه کنیم نذاریم این جرقه اتیش بشه ودامن همه را بگیره .جو دلسردی را بوجود نیاریم که همین دلگرمی به تماشاگرای عاشق ذره ذره تو دل اون مسئولایی که به ادامه حیات زندگی راه می اندیشند سرد بشه...نیاد روزی که دوباره بیراهه بزنیم وبرای همیشه بیراه بشیم وکاسه چه کنم چه نکنم دست بگیریم قصه تکراری کی بود کی بود من نبودم گوش کنیم.نشونه ها خطرناکه. ورزش در روز جمعه چهره زشتشو هم نشون داد اون موقع که تواستادیوم شهدا بازی صنعت ساری وایران جوان بوشهر یک عده فقط ۹۰ دقیقه به نساجی فحش دادندروم نمیشد توچشم چندتا دوست قائمشهریم نگاه کنم که برای تشویق صنعت اومده بودند ساری وقتی با اولین باخت خانگی یکسری رفتند پشت دروازه صنعت به اقای سورتیچی که عمرشو فدای ورزش کرده یکصدافحاشی میکردند وحرمت موی سفیدشو نگه نداشتند حالم بد شد اما گفتم خدارو شکر تو بازیهای راه ساری این داستانهارو نداریم اما چند ساعت بعدش فهمیدم حقیقت چیز دیگه ای هست واین قصه سر دراز داره ومتاسفانه ویروسها به استادیوم سید رسول هم حمله کردند اون روز عطر فضای تشویق بی ریا با فحاشی از نیمساعت قبل شروع بازی خنثی شد وماهانیها نهایت استفاده رابردند شاید اگه همون اول یکصدا بودیمو وتیمو تشویق میکردیم وچک اولو محکم ما می زدیم ماهان زمین می خوردو بلند نمی شد اما خودمون جو را طوری کردیم ماهان باشرایط سالن کامل هماهنگ بشه وما تماشاگرا اون ۱۵ دقیقه طلایی نیمه اولو باختیم نه ۸ دقیه اخربازیو....این اولین شکست تماشاگرای ساروی بود امیدوارم اخرینش هم باشه.
پس از متن یک:اکثریت تماشاگرها راه ساری امتحانشونو سالهاست پس دادند وگله من از یک عده هست که تعدادشون زیاد نیست ولی اگه توجیه نشند یاتوجیهشون نکنیم این نا اگاهی وبی تدبیری به بقیه هم ممکنه سرایت بکنه.گاهی اوقات لازم است چشما را نبندی واز ایرادها وزشتیها کار بعضی تماشاگرها هم بگیم واین کار هیچ وقت ارزش کار اون اکثریتو زیر سوال نمی بره اما حرفم اینه اون افراد توانایی مقابله با یکصدایی فریاد عشق پاک بقیو راندارند قدرتشو ندارند صدای اکثریتو خاموش کنند وپاک کنند بخاطر همین پارازیت میفرستند ولی باید هوشیار باشیم.موج منفیو مهار کنیم تا طوفان نشند واسیر گرداب نشیم.
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم آذر ۱۳۸۹ ساعت 15:48 توسط حسین
|
این وبلاگ به بررسی